η μέρα του αύριο,ξεκίνησε στο χτές μου.εδώ και δυό ώρες περπατάω στα ατέλειωτα σοκάκια της ψυχής μου.τα πόδια μου με πόνεσαν και ένας σφάχτης στη μέση με αναγκάζει να κοντοσταθώ για λίγο σε ένα παγκάκι.κόβω ένα λουλούδι.η μυρωδιά του φθινοπώρου κατακλύζει όλο μου το είναι και το μόνο που θέλω είναι να κυλιστώ στο βρεμμένο χώμα.και σε εκείνη την κατηφόρα πιο δίπλα,να κυλίσω σαν πέτρα και να σταθώ στο χείλος του γκρεμού.
τελευταία στάση.

ξεκινάω το περπάτημα.βρίσκομαι μπροστά από μια γέφυρα.το μυαλό μου κενό.το παρελθόν μου σβήστηκε.η ωρα σταμάτησε.και έτσι όπως αιωρούμαι στο άδειο,ο αέρας μου χαιδεύει το πρόσωπο.είναι ο μόνος φίλος μου.ίσως να γίνει κάποτε και ο εραστής μου.το μόνο που θέλω τώρα είναι να ακουμπήσω τα παγωμένα κάγκελα.τι ωραία αίσθηση.πραγματικά το απολαμβάνω.τώρα το μόνο που μένει είναι να με πάρει μαζί του ο μελλοντικός μου εραστής.λες να φτάνει?θέλω να πάω μαζί του και να μην βγάλω άχνα.με κούρασαν τα ''μη'' σου.τα ''σταμάτα''.έσπασα και δε θέλω να ξανακολλήσω.τώρα είμαι ελεύθερη.ας χαθώ.-
                                        http://www.youtube.com/watch?v=awtWSj_qTkE

http://www.youtube.com/watch?v=YgSPaXgAdzE&ob=av2e

ψιτ κοπελιά.
προσεξέ με λίγο.
προσπάθησε να συγκρατηθείς.προσπάθησε να το ελέγξεις.
και κάνε κάτι και για τις δύσπνοιές σου.και τις κρίσεις πανικόυ.
και τα παπούτσια σου.τόσο σκισμένα.
και με τα ρούχα σου κάνε κάτι.γίνε επιτέλους γυναίκα.
σίγουρα όλοι στο λένε.σίγουρα στο λέει και η μαμά σου.
και πρόσεξε λίγο και τη γλώσσα σου.
στο είχα πει.
η αθυροστομία σου θα σε κρατήσει πίσω.
και σταμάτα αυτά τα σενάρια.αυτόν τον παραλογισμό μες το κεφάλι σου.
πότε πρόλαβαν και θόλωσαν τα μάτια σου?
πότε άφησες τις αισθήσεις σου να φθαρούν?
δεν με άκουγες όταν σου έλεγα πώς πάνω απ' όλα να εμπιστεύεσαι την αφή σου.
πως μόνο ό,τι μπορείς να αγγίξεις υπάρχει στ' αλήθεια.
γι' αυτό κατέληξες να μιλάς τώρα σε τοίχους?
γι' αυτό δεν φτάνεις να φιλήσεις τα μέτωπα αυτών που σου τραβούν τα βλέφαρα και φυσούν μέσα στ' αυτιά σου?
και έχασες την κρίση σου.
και έπεσες και αγαπάς χωρίς να μετράς βήματα.
βήματα μπρος?όχι καλή μου.βήματα επί τόπου.
και γιατί με κοιτάς σαν να σου είμαι ξένη?
από πότε τέτοιου είδους ορμήνιες έπαψαν να είναι τρόπος αυτοσυντήρησης για σένα?
και ο περηβόητος εγωισμός σου?
ναι,τον πέταξες και αυτόν μαζί με τα χαλασμένα μακαρόνια στο ψυγείο σου.
και επανέρχεσαι στο ίδιο μοτίβο.
ξανά.και ξανά.και ξανά.
κατά συρροήν το ίδιο αδιανόητο σενάριο.
στιγνός εκτελεστής της καθημερινότητας σου.
α ναι,φυσικά.και της ρουτίνας που τόσο σιχαίνεσαι.
παρανόησα.αυτός είναι ο σκοπός.
τελείωνε με τις αφορμές και σταμάτα να καπνίζεις τόσο.
πάντα ένα τσιγάρο προέκταση των δακτύλων σου και πάντα τόσος καπνός να με εμποδίζει να δώ ξεκάθαρα το προσωπό σου.
δεν θα σε καταστρέψει αύτο.μπορείς και να το πιστέψεις αν θέλεις.
αλλά δεν υπάρχει λόγος να μαυρίζεις και τα πνευμόνια σου.
και τώρα τί?
θα συνεχίσεις να μου φωνάζεις για τελετουργίες συνήθειας?
κάνε ότι νομίζεις.
έτσι και αλλιώς έχω σταματήσει εδώ και ώρα να ακούω το μουρμουτητό σου.
κάνε ότι νομίζεις.
άλλωστε τα όρια μεταξύ πάθους και λάθους έχουν αναθεωρηθεί.
-χαμογέλα μαλάκα,σε παίρνει η κάμερα.

στην αμυαλιά της νοσηρής σου παιδικότητας τραβιέσαι και 
στη ρωγμή του διχασμένου σου εγω ξαναγεννιέσαι

άσπρη σκόνη παντού
το μυαλό του άσπρο
σαν το βλέμμα ενός νεκρού
και τ δικό μου καφετί
ζωή γεμάτο και σοφό
σαν μια φούσκα έσκασες
όπως ήρθες..γρήγορα
έτσι κι έφυγες
θα θελα να ταν πολύ
μα βγήκε λίγο
μια θύελλα ήταν που πέρασε
μια βροχή που με μούσκεψε
μα στέγνωσα πάλι
μεσα μου .

οναρ

και κάπως έτσι τελείωσε,
το τέλος ξεκίνησε με την αρχή
μια αρχή λειψή, θλιμμένη
και ενα τέλος πένθιμα χαρμόσυνο.
ενα λουλούδι μοναχό και διψασμένο
ενα αγκάθι με μπουμπούκια ανθισμένο
και ένα άνθος που ξέχασε να ακούει τη φωνή των λουλουδιών.-

οναρ

ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΑΠΟΥΣΙΑ

όταν σου μιλάω να μ΄ακούς...
θέλω να σε νιώθω κοντά μου.
να αγγίζω τις πανέμορφες πτυχές της ανέγγιχτης ολότητας σου.
να νιώθω τον παλμό της σκέψης σου.
να βλέπω κάθε σου έσωθεν κίνηση.
κι έτσι να πονέμε μαζί και πάλι μετά να χωριζόμαστε.
ΘΕΛΩ να σε νιώσω κοντά μου μα εσύ απομακρύνεσαι.-

οναρ